My Greek Adolescent Poetry

My Greek Adolescent Poetry

This web page was created to be read by Native Greeks: there is no sense in translating any part of this poetry, as only a Greek could understand its full meaning. Besides, it's "adolescent" stuff-and yet, it characterises my entire life completely. When these poems were written, I was 17 years old. Though poetically 'naive,' I can now call this poetry as prophetic: almost all the feelings and experiences that followed in the next decades, were based on these poems.



My Greek Adolescent Poetry:

ΣΧΗΜΑ ΙΙΙ


Χορευω γι Αγαπη

        Χορευω για Ζωη

                Κανεις δεν με φτανει.

Σας φευγω, ανθρωποι...


Ποιος θα μπορεση ποτε να καυχηθη

                              πως με φυλακισε

              πως κατεχτησε αυτο το κατι μεσα μου;

Αυτο δεν μπορειτε να το φτασετε

             ειναι δικο μου...

            Δεν ζει παρα για μενα

            Δε χορευει παρα για μενα.


Σας γελασα, ανθρωποι

       γλιστρω μες απ τα χερια σας

                  που μενουν αδειανα.

Χορευω για τη Δυναμη μου

      χορευω για μια φλογα

                         που ποτε δε φτασατε.


Κι ολο μακραινω και πετω

                        μακρυα απ το συρφετο σας.

Πετω για μια Ζωη οπου το Φως την πλημμυριζει.

Αλλιμονο σ αυτον που θελησε να με πιαση.

       Ειμαι μια πεταλουδα

                       που τα φτερα της καινε

      Ειμαι τ αγερι

                       που φυσα μεσα στα κλωνια.

Δεν εχω πατριδα

     Δεν εχω γη...


Θα ζησω

       θα χαθω

Κι οταν θα χω περασει

      δεν θα ξερετε αν ειχα καν ζησει ποτε

                          αναμεσα σας.


Θα ζησω

      θα χαθω

Ετσι....

     Λευτερη...




My Greek Adolescent Poetry:

ΚΡΑΥΓΗ


Πετω στ απομακρα λημερια μου

                             και νιωθω Δυνατη.

Δυνατη μες στον ανεμο,

                            μες στο φως της μοναξιας μου.

Ενα πουλι. Να τι μαι γω.

Απιαστο

          ανυποτακτο

                     ακαθοριστο

τρεμουλο μιας Διψας που ορμαει να μ εκμηδενιση

ερμαιο μιας Φλογας π ολοενα γιγαντωνει μεσα μου

                                           κι απειλει να με καψη.

Κι ομως

       ειμαι Δυνατη.


Πετω μακρυα σας συντροφοι

               κι ισως να με λυπαστε΄

                                 δε με νοιαζει.

Δεν πλαστηκα για να δεθω μαζι σας.

Νιωθω μια μοιρα να βαραινει στους ωμους μου

            μια μοιρα π ομοια της δεν εχει.

Ενα πουλι. Να τι μαι γω.

            Κι ισως πιοτερο απο πουλι.

Τιποτα δε μπορει να δεση τη μοιρα μου

                                         πανω στη γη.

           Δεν ειμαι γω που το θελησα.

Κατι αλλοκοτο τραβα το χερι μου

           για κατι που δεν εχει τελος.


Αναπνεω,

          ζω αναμεσα σας

Αγαπω και δινομαι

          ομως για λιγο.

Μη μου ζητησετε ν αφιερωθω' ειναι πολυ για μενα.

Στο τελος

         παντα

              μονη, λευτερη κι αυταρκης καταληγω.


Νιωθω τον ανεμο

            που σφυραει μες στα μαλλια μου

νιωθω το Φως

           να με γεμιζη ολακερη

νιωθω τη Δυναμη

          που ξεχυλιζει μεσα μου.


Τιποτα δε μπορει

         να φυλακιση το ειναι μου

σε φυλακες του κοσμου τουτου.


Προχωρω Μονη...